DVD Cienka Czerwona Linia ( 01-01-1997 )

Wbrew swej woli przywrócony do służby Witt bierze udział w bitwie z Japończykami o Gualdacanal. Jest bardziej obserwatorem niż uczestnikiem krwawych starć, które z cząstkowych doświadczeń żołnierzy odsłaniają prawdę o złożonej naturze ludzkiej. Wśród bohaterów filmu są marzący o karierze generalskich gwiazdkach pułkownik, który nie waha się rzucać swych ludzi do samobójczych ataków, niedoświadczony w boju kapitan, bardziej dbający o życie ludzi niż o bitewny sukces i wielu podległych im żołnierzy, szaleńczo odważnych lub bezgranicznie przerażonych. Dla wielu z nich Guadalcanal stanie się miejscem spoczynku.

"Cienka czerwona linia" to, obok "Szeregowca Ryana", najznamienitszy wojenny film lat 90-tych. Przy czym podbieństwo jest tu tylko tematyczne: Terrence Malick, który powrócił tu do reżyserii po dwudziestu latach przerwy, stworzył olśniewający filozoficzny spekatkl, podczas gdy film Spielberga - mimo wszelkich zalet - bardziej akcentował sensacyjny aspekt wydarzeń. Żaden z nich, mimo wielu prób, nie doczekał się do tej pory godnego następcy.
Film jest adaptacją książki Jamesa Jonesa, częściowo opartej na jego własnych doświadczeniach. Malick potraktował ją tylko jako punkt wyjścia: odszedł od linearności fabularnej pierwowzoru, któremu znaczenie nadawała drobiazgowa analiza charakterów żołnierzy w interakcji z wojenną codziennością, zmierzając w stronę filozoficznego uogólnienia. "Cienka czerwona linia" tworzy wrażenie zanurzenia się w strumień życia, bez początku i końca, którego wyrywkowy tylko fragment udaje nam się poznać - a przecież jest on już wystarczający do wyciągnięcia wniosków. Przez wir dramatycznych walk i mnogość bohaterów przewodnikami są wewnętrzne monologi ośmiu postaci, a dla każdej z nich wydarzenia wyglądają inaczej - co więcej, nie zawsze ich myśli idą w parze z zachowaniem, ale są dzięki temu bardziej ludzcy. Przy tym to, co najważniejsze wyłania się niejako z samej tkanki filmu, z mozolnie budowanego od pierwszych kadrów wrażenia obcowania z naturą, nie tylko ludzką – świadkiem wydarzeń jest milcząca doskonałość niczego nie osądzającej przyrody. Mnogość przemyśleń w połączeniu ze stroną wizualną osiągającą piękno wręcz unikalne złożyła się na film wybitny.
Dwa słowa o tejże stronie wizualnej: John Toll stworzył tu najpiękniejsze obrazy w swojej karierze - kładzione wiatrem wysokie trawy Guadalcanal, wylewający się na równiny blask odsłanianego przez chmury słońca, wszystko nasycone intensywnym kolorem pozwalają niemal odetchnąć klimatem tamtej części świata. Podonie sceny walk - czy są to strzały prawie niewidzących się przeciwników ukrytych w kępach traw i na stokach wzniesień, czy bezpośrednie starcia w bunkrach i wioskach, zawsze wyglądają realistycznie.
Rzadkością też jest udział takiej ilości gwiazd w jednym filmie. Nawet w niewielkich rólkach zgodzili się wystąpić aktorzy tacy, jak John Travolta („Kod dostępu”), George Clooney („Okrucieństwo nie do przyjęcia”), Woody Harrelson ("Urodzeni mordercy"), John Cusack ("Tożsamość"). Główne role zagrali Sean Penn ("Rzeka tajemnic"), James Caviezel (Jezus ze słynnej "Pasji" Mela Gibsona), Nick Nolte ("Hulk") i Elias Koteas („Simone”).
Długość pierwszej, zmontowanej wersji filmu przekraczała sześć godzin; konieczność skrótów wymusiła więc zmniejszenie, a nawet usunięcie niejednej aktorskiej partii. Adrien Brody ("Pianista") gra rolę, która w powieści była wiodąca - w finałowej wersji filmu mówi raptem jedno zdanie. Całkowicie usunięta została między innymi rola Viggo Mortensena, czyli Aragorna z "Władcy pierścieni".